Over vrouw-zijn, gedragen worden en het helende ritme van samenleven

Ik was een week in de woestijn. Samen met een aantal vriendinnen en hun zonen. Er waren ook twee gezinnen mee. Als moeder met met jongens, in een omgeving zonder wifi, zonder haast, zonder afleiding. Een reis die bedoeld was voor verbinding maar die uiteindelijk veel meer werd dan dat. Het werd een reis in leven in éénvoud, in stilte, in vertraging, in diepe reflectie. Een herinnering aan wat het betekent om vrouw te zijn. Niet alleen ín relatie tot een ander maar ook in relatie tot mezelf, tot de natuur, tot het leven.

Wat me daar opviel en tegelijk diep raakte, is hoeveel we als vrouw zijn kwijtgeraakt. In deze maatschappij zijn we zó ver verwijderd geraakt van de kracht van community, van sisterhood, van samen dragen. Veel vrouwen zijn vergeten hoe het voelt om écht ondersteund te worden. Niet alleen door andere vrouwen maar ook door de bedding van mannelijke aanwezigheid. De Bedoïne mannen leefden het ons voor. We zijn zo vaak alleen. En we blijven maar gaan. En ondertussen verlangen we er wél naar: gedragen te worden. Niet vastgehouden of overgenomen, maar écht gedragen.

Alles mogen zijn in verbinding met elkaar

Elke avond zaten we in een cirkel. De moeders (en enkele vaders) onder elkaar. Sommigen kenden dit ritueel al, voor anderen was het nieuw en ook spannend. Want het vraagt iets om je uit te spreken in een groep. Maar de magie zat precies daar: alles mocht er zijn. In die cirkel viel het oordeel weg. Je hoefde je verhaal niet te polijsten. Je hoefde geen oplossing te hebben. Je hoefde alleen maar te spreken en gehoord te worden.

Er kwamen tranen. Er kwam dankbaarheid. Er kwam kwetsbaarheid maar vooral: waarheid. Wat een zeldzame ervaring is het om te mogen delen wat in je leeft, zonder dat iemand het wil fixen of invullen. Om samen te zitten, niet om te presteren of te analyseren, maar gewoon om te vertellen, om te delen waar je mee zit,  om mens te mogen zijn, met alles erop en eraan.

In een van die cirkels werd ik diep geraakt. Ik kwam opnieuw in contact met een oud thema in mij: ik doe het allemaal alleen. En dat raakte iets rauws en ouds aan. Er was verdriet, persoonlijk verdriet maar ook een gevoel van ‘collectief verdriet’. Het verdriet van generaties vrouwen die geleerd hebben te dragen, te geven, te zorgen en dit vaak zonder erkenning, zonder rust, zonder dat iemand vroeg: ‘en jij dan, hoe gaat het met jou?’.

Hoe helend was het om dit uit te spreken in de cirkel van de ouders die er waren. Om te voelen hoe de anderen dit mee konden voelen. En vooral: dat ik niet alleen was. Niet alléén met mijn verdriet maar ook niet alléén met mijn verlangen naar ‘meer samen’, ‘meer community’.

Samen kunnen we het dragen

Een van de jongens werd ziek tijdens de reis. En waar mijn automatische reflex vroeger zou zijn geweest om dit alleen op te lossen, gebeurde er nu iets anders. De groep kwam in beweging. Iemand haalde water. Een ander hield het kind vast. Iemand anders maakte eten klaar. En ik, ik kon ademen.

Niet omdat ik niets hoefde te doen maar omdat we het samen deden.

Het was een mooi om te zien wat er gebeurt wanneer we de kracht van een gemeenschap aanspreken. Als we durven vertrouwen op elkaars wijsheid. In plaats van te redden, te fixen of te controleren, leren we elkaar dragen. En in die ruimte ontstaat iets wat ik niet anders kan omschrijven dan thuiskomen.

Ook de jongens bloeiden open. Ze speelden vrij, ze bewogen zich anders. Minder onder druk, meer in hun lichaam. Ze voelden zich gezien én veilig, zowel bij hun eigen mama als bij de andere vrouwen en in de aanwezigheid van een dragende mannelijke energie, de vaders en de groepd Bedoïene mannen. Want mannelijke aanwezigheid, wanneer ze zuiver is, hoeft niet luid of prestatiegericht te zijn. Ze houdt ruimte, beschermt, begrenst, draagt. En precies dát geeft vrouwelijke energie de kans om te stromen.

De vrouwelijke weg is cyclisch

Wat ik daar in de woestijn opnieuw mocht herinneren, is dat vrouwelijke ontwikkeling niet lineair is. Ze is niet gericht op prestatie of resultaat maar op diepe afstemming met het innerlijke ritme van het leven. Ze is cyclisch, ritmisch, verbonden met de aarde, de maan (en die was toevallig vol) het lichaam, het hart.

Vertragen is voor vrouwen geen luxe. Het is noodzaak.

Maar precies dat is een van de moeilijkste dingen om te doen, omdat het zo onzichtbaar is. We zijn zo getraind om te dóen, om zichtbaar te zijn, om resultaat te tonen, dat de stilte bijna beangstigend wordt. Maar het is precies daar, in de leegte, dat het vrouwelijke zich toont. Daar waar we mogen zakken, herinneren, opnieuw verbinden.

Door te vertragen kwam ik dichter bij mijn waarheid. Niet de waarheid die past in een zinnetje maar de waarheid die je voelt in je buik, in je hart, in je bekken. Daar waar het vrouwelijke woont. Daar waar ik mezelf terugvond.

Een uitnodiging aan elke vrouw

Wat ik in de woestijn opnieuw mocht voelen, was dit: ik ben niet gemaakt om het alleen te doen. En jij ook niet. We zijn gemaakt om samen te dragen, samen te zijn, samen te creëren. We zijn gemaakt om te rusten bij elkaar, om onze cyclische natuur te eren, om in gemeenschap te leven. Niet om te overleven, maar om te floreren.

We leven in een samenleving waarin de vrouwelijke energie grondig uit balans is geraakt. Waar doen het heeft gewonnen van zijn. Waar controle het wint van voelen. Waar vrouwen massaal zijn gaan zorgen, dragen, organiseren, presteren. Vaak losgekoppeld van hun essentie. Het gevolg? Uitputting. Frustratie. Overleven.

Daarom deze oproep. Aan jou. Aan elke vrouw.
Sta op. Word je bewust van je eigen vrouwelijke energie. Neem er verantwoordelijkheid voor. Niet als schuld of taak maar als heilige opdracht. Want jij bént die energie. Jij bent leven. Ritme. Creatie. Stilte. Storm. Herinner het je.

En weet: je hoeft het niet alleen te doen. Vrouwen zijn dit pad al aan het lopen. Jij ook.
Maar laat je dragen. Door andere vrouwen. Door de bedding van zuivere mannelijke energie.
Want alleen ga je snel, maar samen kom je thuis.

En dus raad ik je ten diepste aan om het pad van de ontwaakte (bewuste) authentieke en innerlijk vrije vrouw te volgen. Vrouwelijk Bewustzijn, Vrouwelijk Leiderschap, Vrouwelijke Kracht en Vrouwelijk Vuur. Kom naar een info-avond als je nog twijfelt of stel ons een vraag.
Laat je leiden. Vertraag. Ontwikkel. Ontwaak.
Voor jezelf. Voor de generaties na ons.
Voor de wereld die snakt naar evenwicht.