Liesbet zit wat uitgeblust bij me in de sessiekamer. 27 is ze en nu al hondsmoe. Ze heeft een uitdagende baan en een druk sociaal leven. Ze was 23 toen ze cum laude afstudeerde als communicatiewetenschapper. Ze maakt snel carrière in het middelgroot bedrijf waar ze de externe communicatie verzorgt. Ze vindt haar werk leuk, daar ligt het niet aan. Ze heeft leuke collega’s en het werk is uitdagend en afwisselend. Ze leert er enorm veel.
En toch…
De leegte kruipt stilaan onder haar huid. “Ik voel me alsof ik een toneelstuk speel dat anderen fantastisch vinden, maar waar ik zelf niet meer naar wil kijken,” zegt ze zachtjes. Ze zucht diep.
Alles klopt, behalve het gevoel
Liesbet is geen uitzondering. In mijn praktijk zie ik steeds meer jonge volwassenen met dit gevoel. Ze hebben een diploma op zak, een job die aanzien geniet, een sociaal leven met etentjes, citytrips en weekendplannen. En toch voelen ze zich leeg, onrustig, vervreemd van zichzelf.
Er zit iets diepers achter deze leegte. Vaak is het de confrontatie met de verwachtingen van buitenaf versus de verlangens van binnenuit. En die twee blijken zelden op één lijn te liggen. “Ik zie mijzelf hetzelfde doen als mijn moeder,” zegt Liesbet. “Voor iedereen klaarstaan en onvoldoende aan mijzelf denken. Ik voel me pas geliefd als ik het iedereen naar de zin heb gemaakt. Ik word er gek van!”
Ik kijk haar rustig aan. “En alles moet perfect, niets mag er fout gaan,” vervolgt ze. “Kom ik hier ooit vanaf?”
Patronen die zich herhalen
Vaak herhalen we gedrag dat we op jonge leeftijd hebben geobserveerd en dat ons toen hielp om ons staande te houden. Wat we vroeger ‘liefde’, ‘aandacht’ of ‘veiligheid’ noemden, had vaak een prijs: onszelf klein maken, aanpassen, onzichtbaar worden, pleasen.
Als volwassene komen die overlevingsmechanismen in een andere gedaante terug. Het perfectionisme. Het constante vergelijken op sociale media. De innerlijke drang om altijd ‘goed bezig’ te zijn. Wat van buitenaf ambitie lijkt, is van binnen vaak een zoektocht naar bevestiging. De vraag “ben ik goed genoeg?” klinkt oorverdovend in de stilte van onszelf.
En het antwoord zoeken we dan vaak bij de ander. Bij de goedkeuring van een leidinggevende, de likes op een post die we vol trots hebben geplaatst, de bevestiging van een partner.
Het lichaam liegt nooit
In onze trainingen bij de Relatieacademie zien we het keer op keer: het lichaam liegt nooit. Daar waar het hoofd blijft doordraven, ons voor de gek houdt, geeft het lijf heldere, niet mis te verstane signalen af. Vermoeidheid, spanning, een knoop in de maag, hoofdpijn, slecht slapen.
Wanneer we niet durven stilstaan bij wat we voelen, gaat het lichaam voor ons op de rem staan. Soms pas als het al te laat is: burn-out, paniekaanvallen, depressie. Het kan gelukkig ook anders.
De sleutel? Vertragen
Een van de krachtigste dingen die je kunt doen als je het gevoel hebt vast te zitten, is vertragen. Klinkt eenvoudig, maar in een wereld die voortdurend zegt dat je sneller moet, is vertragen een daad van moed.
Vertragen betekent:
- je schermtijd stevig terugschroeven,
- regelmatig de natuur in trekken,
- opnieuw leren luisteren naar je lichaam,
- minder ‘moeten’, meer ‘zijn’.
Ik vroeg Liesbet na een aantal sessies: “Wat zou er gebeuren als je even helemaal niets doet? Geen doel, geen plan, geen prestatie?” Ze keek me aan en zei: “Dat idee alleen al maakt me onrustig en het trekt me ook aan.”
We begonnen met eenvoudige dingen. Elke dag een kwartier wandelen zonder podcast in de oren. De smartphone weg uit de slaapkamer: niet als wekker gebruiken. Eén avond per week zonder scherm. Kleine stappen, met grote impact.
De leegte wil je iets vertellen
Een quarterlifecrisis is geen teken dat er iets mis is met je. Het is een uitnodiging. Een roep van binnenuit om op zoek te gaan naar wat jij nodig hebt, los van wat anderen van je verwachten. De leegte die je ervaart is geen vijand: het is een boodschapper.
Wat Liesbet uiteindelijk ontdekte, was niet spectaculair. Ze had geen sabbatical nodig op Bali, geen career switch, geen radicale breuk. Wat ze nodig had, was stapje voor stapje werken aan een andere verhouding tot zichzelf. Zachter. Aardiger. Authentieker. Meer afgestemd op haar binnenwereld en minder op de buitenwereld.
Een nieuw innerlijk kompas
Wil jij ontdekken wie je bent zonder al die rollen, verwachtingen en externe oordelen? Dan kan het helpend zijn om jezelf een paar eerlijke vragen te stellen:
- Waar geef ik mijn energie aan die me niet voedt?
- Wat zijn mijn echte verlangens, los van wat ‘hoort’?
- Waar laat ik mij leiden door angst, en waar wil ik mij laten leiden door liefde?
Tot slot
Een quarterlifecrisis is niet het einde van iets. Het is het begin van een innerlijke reis. En zoals bij elke reis, begint het met stilvallen en luisteren.
Zoals Liesbet op een dag zei, toen ze weer iets van lichtheid in haar stem voelde: “Ik begin mijzelf terug te vinden. En dat is meer waard dan alle promoties bij elkaar.”
