Op 11 juni is het precies negen maanden geleden dat ik aan tafel zat met Koenraad voor een lunchgesprek over de toekomst van de ‘trainingen voor vrouwen’ binnen de Relatieacademie.
Koenraad had natuurlijk een stem in het aannemen van een nieuwe trainer bij de RelatieAcademie. En het gesprek zat goed.
En toen zei hij plots:
‘Ik denk dat ik jou al langer ken, volgens mij was jij het mysterieuze meisje voor mij in de pianoles.’
En eerlijk?
Het voelde een beetje alsof het universum zei:
‘Zie je wel. Het klopt.’
Een grappige toevalligheid.
Negen maanden. Een zwangerschap lang.
Negen maanden. Een zwangerschap lang.
En als ik eerlijk ben, voelt het ook een beetje zo.
Negen maanden lang heb ik samen met Hilde mijn tijd, aandacht en energie gestoken in het opnieuw tot leven brengen van de trainingen voor vrouwen.
En of er in die periode iets gegroeid is. Niet alleen binnen de RelatieAcademie, maar ook in mijn eigen leven.
Het telefoontje van William
Half augustus 2025 kreeg ik een telefoontje van William. Zijn vraag was eenvoudig:
‘Hey Eva, wij weten dat jij al heel lang actief bent in het vrouwenveld. Zou jij je schouders mee onder de vrouwengroepen willen zetten?’
Op dat moment was ik al drie maanden in Spanje.
Maar wat bijzonder is: de RelatieAcademie was eigenlijk al veel langer in mijn systeem aanwezig.
De RelatieAcademie was al veel langer aanwezig
Zestien jaar geleden verhuisde ik naar Spanje omdat mijn man daar was voor een project en ik een avontuurlijk leven tussen België en Spanje wel zag zitten.
Een jaar of tien geleden zag ik voor het eerst de website van de School voor Relaties passeren op mijn scherm. Ik had toen kleine kinderen en werkte bewust niet buitenshuis. Ik was ver weg van de wereld en al helemaal ver weg van de geschiedenis van de School voor Relaties en de RelatieAcademie.
En toch bleef ik nieuwsgierig naar alles wat met persoonlijke ontwikkeling in België te maken had.
Toch gebeurde er iets vreemds.
Toen ik die website zag, had ik het gevoel:
‘dit is wat ik wil doen.’
Vijf jaar later kwam die website opnieuw op mijn pad.
En opnieuw datzelfde gevoel:
‘dit is precies wat ik ook wil doen.’
En nog eens vijf jaar later ging de telefoon.
William.
Of ik wilde meedoen.
Soms lijken dingen toevallig
Soms lijken dingen toevallig. En soms lijkt het leven gewoon heel geduldig te zijn.
Ondertussen heb ik daar vertrouwen in gekregen. Dingen komen op je pad en je ziet ze op het juiste moment.
Eren wat geweest is
Eren wat geweest is.
Ik ontmoet steeds opnieuw vrouwen die vertellen hoe hun opleiding, een oefening of een ontmoeting met hun ‘zusjes’ in de School voor Relaties hun leven veranderd heeft. Dat raakt mij telkens opnieuw.
Patricia’s werk heeft heel veel vrouwen in beweging gezet. Daar kan ik alleen maar respect en dankbaarheid voor voelen.
Daar delen we dezelfde missie, hetzelfde verlangen, dezelfde passie.
Zonder haar was er geen gemeenschap van vrouwen geweest. Een community die tot op de dag van vandaag nog bestaat. Zonder haar was er ook geen voedingsbodem geweest voor dat wat vandaag de RelatieAcademie is.
Bouwen op de schouders van wie ons voorgingen
En op een bepaald moment maken mensen nieuwe keuzes in hun leven. Mensen dienen hun doel op andere manieren.
Nieuwe trainers, nieuwe inzichten, methodieken evolueren. We blijven leren en bouwen altijd verder op wat eerder is ontstaan.
Wij bouwen verder op de schouders van de mensen die ons voorgingen. Met respect voor het verleden, met aandacht voor wat vandaag nodig is en met een blik op de toekomst.
Wanneer een vertrouwde plek verandert, wanneer mensen vertrekken en nieuwe mensen verschijnen, brengt dat beweging, chaos, onzekerheid. Misschien zelfs verdriet. Een niet-weten.
En eerlijk? Ik snap dat ook. Als ik jarenlang ergens thuis geweest zou zijn en plots komt daar iemand nieuw binnengewandeld, dan zou ik waarschijnlijk ook eerst rustig de kat uit de boom kijken.
En natuurlijk is er die ene vraag:
‘wie is zij, die Eva?’
Ik zou die vraag zelf ook gesteld hebben. Dat hoort er allemaal bij.
Wat mij de voorbije maanden heeft geraakt
Maar wat mij de voorbije maanden vooral heeft geraakt, is iets anders.
Op 8 maart, Internationale Vrouwendag, ontmoette ik ontzettend veel vrouwen uit de School voor Relaties. Vrouwen die nieuwsgierig waren. Die hun hand uitstaken. Die hun verhaal vertelden.
Ik herinner me de gesprekken tijdens de lunch. Vrouwen die vertelden over trainingen die ze jaren geleden gevolgd hadden. Over vriendschappen die daar ontstaan waren en vandaag nog altijd bestaan.
Vrouwen die openstonden en nieuwsgierig waren naar wat er nog te ontdekken valt.
Oude en nieuwe verbindingen
En ik merk dat er steeds meer verbinding ontstaat tussen vrouwen die dit werk net ontdekken bij de RelatieAcademie en de oude wijze garde uit de School voor Relaties.
Soms zie ik vrouwen die elkaar helemaal niet kennen met elkaar in gesprek gaan en het lijkt alsof ze elkaar al jaren kennen. Alsof er iets herkenbaars leeft onder alle verschillen.
En dat raakt mij.
Misschien omdat ik zelf geloof dat verbinding altijd sterker is dan verdeeldheid.
Een gemeenschap om te koesteren
Een gemeenschap om te koesteren.
Op 31 mei organiseerden we onze eerste Verdiepingsdag rond Vrouwelijk Leiderschap. Een dag die we ook openstelden voor de community-vrouwen.
Het was een experiment.
En eerlijk?
We wisten niet precies wat we mochten verwachten.
Maar er gebeurde iets moois.
Achttien vrouwen uit de vroegere School voor Relaties stapten binnen.
Er werd gelachen. Er werd geleerd. Er werden verhalen gedeeld. Er ontstond iets van samenhorigheid. Zoals alléén vrouwen dat kunnen.
Voor mij bevestigde die dag iets wat ik al zo lang voel: vrouwen verlangen naar samen en verbinding.
Ik heb de voorbije maanden zoveel sterke, wijze, gevoelige, grappige en moedige vrouwen ontmoet. En dan denk ik:
‘wat een cadeau is het eigenlijk om hier deel van te mogen uitmaken’.
En ik geloof dat er ruimte mag blijven bestaan voor ontmoeting, verdieping en groei.
Niet alleen voor nieuwe deelnemers, maar net zo goed voor de vrouwen die al jarenlang onderweg zijn en voelen dat er nog meer te ontdekken valt.
Waar ik in geloof
Als ik terugkijk op deze negen maanden, dan voel ik vooral dankbaarheid.
Dankbaarheid voor William die mij belde.
Voor Pieter en William die de moed hadden om opnieuw iets op te bouwen.
Voor Hilde die mijn vrouwen-collega is.
Voor Koenraad die de moeite doet om dit alles levensvatbaar te maken.
Voor Patricia, die een enorme legacy heeft achtergelaten.
Voor alle vrouwen die ondanks hun vragen, twijfels of terughoudendheid toch bereid waren om opnieuw kennis te maken.
En vooral voor de vrouwen die keer op keer komen opdagen voor hun eigen groei.
Groeien is de moeite waard
Als ik één ding geleerd heb in mijn eigen leven, dan is het dat groeien soms ongemakkelijk is, soms traag gaat, maar altijd de moeite waard is.
En ik geloof dat we als mens verder komen wanneer we elkaar niet vastzetten in oude verhalen, maar nieuwsgierig blijven naar wat er vandaag mogelijk is.
Op naar de volgende fase
Op naar de volgende fase.
Negen maanden geleden begon voor mij een nieuw hoofdstuk.
Vandaag voelt het alsof dat hoofdstuk geboren is.
En tegelijk alsof het nog maar net begonnen is.
We willen de komende tijd verder bouwen aan een warme, volwassen en veilige community.
Met meer ontmoetingsdagen. Meer verdieping.
En misschien nog het meest van al droom ik ervan dat vrouwen hier blijven thuiskomen. Dat er ruimte blijft voor ontmoeting, voor lachen, voor huilen, voor nieuwe inzichten en voor oude vriendschappen.
Verbinding ontstaat niet vanzelf
Want groeien doe je niet alleen. Relateren leer je niet alleen. En verbinding ontstaat niet vanzelf.
Ze ontstaat wanneer mensen bereid zijn om elkaar opnieuw te ontmoeten.
Dus aan iedereen die de voorbije jaren deel uitmaakte van deze reis, op welke manier dan ook:
‘Dankjewel’.
Voor jullie vertrouwen, voor jullie aanwezigheid, voor de weg die jullie al gegaan zijn.
Als je mij negen maanden geleden had gevraagd hoe dit avontuur eruit zou zien, dan had ik dat onmogelijk kunnen voorspellen.
Maar ik ben ontzettend blij dat ik destijds gewoon ‘ja’ heb gezegd.
Mens, durf te leven
We kijken ernaar uit om samen verder te bouwen.
Altijd met beide voeten op de grond. Met respect voor wat geweest is en vertrouwen in wat nog mag ontstaan.
En terwijl ik dit schrijf, hoor ik Wende zingen:
‘Mens, durf te leven.’
En eigenlijk vat dat voor mij alles samen.
Warme groet,
Eva
