Tijdens mijn studies filosofie maakte ik kennis met een eeuwenoud idee uit de middeleeuwse filosofie: schoonheid, goedheid en waarheid vormen samen iets goddelijks. Het zijn waarden waar mensen zich diep toe aangetrokken voelen.
Waarom jouw waarheid uitspreken zoveel moed vraagt
Ook waarheid raakt iets wezenlijks in ons. We verlangen ernaar om onze waarheid te spreken. En tegelijk vinden velen van ons dat ontzettend spannend.
Misschien ben je het zelfs verleerd.
Want wanneer je je waarheid uitspreekt, gebeurt er vaak iets merkwaardigs: je lichaam ontspant. Alsof er eindelijk ruimte ontstaat. Alsof iets wat lang werd ingehouden weer mag stromen.
Maar soms gebeurt net het tegenovergestelde. Dan voel je spanning, stress of angst. Niet omdat jouw waarheid fout is, maar omdat je lichaam zich herinnert hoe kwetsbaar het ooit was om jezelf echt te tonen. Misschien werd jouw waarheid vroeger niet ontvangen. Misschien was er geen ruimte voor jouw gevoelens, jouw behoeften of jouw gevoeligheid.
En dus leerde je jezelf beschermen.
Achter spanning schuilt vaak een diepere waarheid
De eerste waarheid is dan misschien niet meteen wat je wil zeggen, maar wel: “Ik vind dit spannend.”
En wat vraagt dat al veel moed.
Soms uit onze waarheid zich eerst als een oordeel. We ergeren ons. We voelen frustratie of verwijt. Maar onder dat oordeel zit vaak iets anders verborgen: een behoefte die niet gezien of erkend werd.
Misschien een verlangen naar verbinding.
Naar respect.
Naar zachtheid.
Naar steun.
Naar ruimte om helemaal jezelf te mogen zijn.
Jouw waarheid ontdekken is daarom geen eenmalig inzicht. Het is een laag voor laag afpellen. Een dieper thuiskomen bij jezelf.
Dat proces zien we telkens opnieuw in onze trainingen.
Wat er gebeurt wanneer je jezelf niet langer onderdrukt
Hoe meer je contact maakt met jouw binnenwereld, hoe meer helderheid er ontstaat. Je verliest minder energie aan het onderdrukken van gevoelens of het aanpassen aan verwachtingen van anderen.
Je systeem ontspant.
En paradoxaal genoeg word je daardoor krachtiger én zachter tegelijk.
Je wordt ook ontvankelijker voor de waarheid van anderen. Je hoeft jezelf niet langer te verdedigen of te bewijzen. Daardoor groeit niet alleen je innerlijke wereld, maar ook je relaties verdiepen zich.
Mensen voelen het wanneer iemand ontspannen aanwezig is.
Wanneer iemand niet voortdurend spanning uitstraalt.
Wanneer iemand liefdevol verbonden is met zichzelf.
Dat maakt aantrekkelijk. Niet omdat iemand perfect is, maar omdat iemand echt is.
De verborgen kamers in onszelf
Toch dragen we allemaal delen in ons mee die we liever verborgen houden.
Alsof er ergens in ons systeem donkere kamers bestaan met zware deuren en hangsloten erop. Delen waarvan we ooit leerden dat ze niet welkom waren.
Misschien werd je als kind afgewezen wanneer je verdrietig was.
Of te boos.
Te gevoelig.
Te enthousiast.
Te bang.
Omdat je afhankelijk was van je ouders, voelde het als levensnoodzakelijk om die delen weg te stoppen. En zo ontstonden innerlijke poortwachters die ervoor zorgen dat niemand — soms zelfs jijzelf niet — nog toegang krijgt tot die kamers.
Maar wat verborgen blijft, blijft ook energie vragen.
Pas wanneer we veiligheid ervaren, ontstaat de moed om opnieuw te kijken naar wat we ooit hebben afgesloten.
Wanneer je anderen ziet die stap voor stap hun eigen verborgen delen durven ontmoeten, helpt dat ook jou om dichter bij jezelf te komen.
Meer jezelf worden
En precies daar ontstaat empowerment.
Niet door iemand anders te worden.
Maar door meer jezelf te worden.
Door vergeten delen van jezelf terug welkom te heten.
Door spanning niet langer te bevechten, maar te begrijpen.
Door jouw waarheid niet langer weg te stoppen.
Dat vraagt moed. Maar het maakt je ook vrijer, krachtiger en levendiger.
Dit proces loopt als een rode draad doorheen onze trainingen, en in het bijzonder in de trainingen rond vrouwenkracht en mannenkracht.
