Over het verliezen van je levensenergie en hoe je die terugvindt

Marc is 38 wanneer hij voor het eerst mijn praktijk binnenstapt. Hij oogt moe, niet per se lichamelijk, maar existentiële vermoeidheid straalt van hem af. Hij zucht diep, alsof hij met zijn hele lichaam probeert uit te ademen wat hij al jaren vasthoudt. “Ik weet het niet meer,” zegt hij. “Tien jaar geleden had ik een bruisend leven. Ik had dromen, plannen, energie voor tien. En nu…? Nu voelt alles leeg. Ik ben mijn vuur kwijt.”

Zijn woorden raken me. Niet alleen omdat ik ze vaker hoor in mijn praktijk, maar ook omdat ze zo menselijk en herkenbaar zijn. Marc vertelt hoe hij zijn dagen vult met verplichtingen, verwachtingen, verantwoordelijkheden. Zijn werk vraagt veel, zijn partner verlangt betrokkenheid, zijn kinderen rekenen op hem. Zijn vrienden lijken het allemaal beter voor elkaar te hebben dan hij. En dan zijn er nog zijn ouders, die altijd iets aan te merken hebben. “Zeker weten dat dit wel slim is, Marc?” of “Je had toch ooit meer ambitie?”

De commentaren zijn subtiel, maar ze snijden diep. Want achter die vragen zit een oude boodschap: je moet beter, je moet meer, je moet anders. En telkens als hij overweegt om een andere weg in te slaan, voelt hij die innerlijke stem – die eigenlijk al lang niet meer van hem is – fluisteren dat hij zijn ouders niet mag teleurstellen.

Hij voelt zich opgejaagd. Continu het gevoel dat hij achter de feiten aanloopt. Zelden rust, nauwelijks stilte. Geen plek meer om te landen. Geen ruimte meer om te voelen. Geen plezier meer in de dingen die vroeger licht gaven. Niet in zijn werk, niet in vriendschappen, niet in zijn relatie – en ook niet in de seksualiteit met zijn vrouw. “Het is alsof ik ergens onderweg mezelf ben kwijtgeraakt.”

Hoe verliezen we ons vuur?

Wat Marc beschrijft, is iets wat ik vaak hoor, in verschillende vormen, van verschillende mensen, in verschillende levensfasen. Verlies van levenslust, van vuur. Het gevoel dat je levensenergie niet meer stroomt. Dat je iets essentieels bent kwijtgeraakt. Maar hoe komt dat eigenlijk? Laten we kijken naar de meest voorkomende oorzaken.

Altijd maar bezig zijn met wat anderen verwachten

Als je dag in, dag uit bezig bent met de verwachtingen van anderen, verlies je het contact met je eigen kompas. Je wordt een uitvoerder van je leven in plaats van de regisseur. Zoals Marc, die constant probeert het iedereen naar de zin te maken. Zijn leidinggevende wil resultaat, zijn partner wil verbinding, zijn kinderen willen spelen, zijn vrienden willen afspreken. En zijn ouders? Die houden met goedbedoelde opmerkingen het oude script in stand: aanpassen, presteren, succesvol zijn.

Als je leeft met een intern jury-comité dan raak je verwijderd van wat jíj wil.

Niet durven kiezen voor wat jij echt wilt

Marc had ooit een droom om te gaan schrijven. Niet voor het werk, maar puur voor zichzelf. Verhalen, essays, misschien zelfs een boek. Maar telkens als hij de eerste zin op papier wilde zetten, hoorde hij de stem van zijn vader: “Leuk, maar daar verdien je toch niks mee?” Of zijn moeder die zei: “Misschien iets om te doen als de kinderen groter zijn.”

Niet kiezen is ook kiezen. Niet kiezen is óók kiezen. En wel voor verlamming, voor leegte, voor frustratie.

Gebrek aan zelfliefde en eigenwaarde

Wanneer je nooit echt hebt geleerd dat je goed bent zoals je bent, dat je echt de moeite waard bent, dan blijft je interne motor draaien op twijfel. Marc voelt zich snel schuldig als hij grenzen stelt, en bang om als ‘lastig’ of ‘egoïstisch’ gezien te worden. Het gevolg is dat hij zichzelf voortdurend voorbijloopt. Zelfliefde is geen luxe. Het is de motor van je vuur.

De druk om te presteren

Onze maatschappij is verslaafd aan snelheid, succes en zichtbaarheid. Het moet altijd beter, sneller, meer. Op het werk, in relaties, zelfs in het ouderschap. Maar wie altijd ‘aan’ staat, verbrandt vanbinnen langzaam op. Zoals Marc die zelden nog iets doet voor het plezier, maar alles afvinkt van een mentale to-dolijst.

De illusie van geluk op sociale media

Marc zei: “Als ik Instagram open, lijkt het alsof iedereen gelukkig is, mooie reizen maakt, verliefd is, zijn droomjob heeft.” Maar wat hij zag, waren zorgvuldig bewerkte snapshots, geen echte levens.

Sociale media wekken de illusie dat we tekortschieten, dat we achterlopen. Die voortdurende vergelijking met een onrealistisch ideaalbeeld ondermijnt onze eigen tevredenheid en voedt onze onzekerheid.

Angst voor de toekomst

Klimaatverandering. Oorlogsdreiging. Economische onzekerheid. Het is begrijpelijk dat Marc zich hier zorgen over maakt en zich er soms somber voelt. Angst over de wereld kan verlammend werken, zeker wanneer we het gevoel hebben dat we geen invloed hebben. Het voedt een soort doffe machteloosheid die alle sprankeling wegneemt.

De snelheid van het leven

Vertragen is bijna een revolutionaire daad geworden. Toch is het essentieel. Het zenuwstelsel van mensen zoals Marc staat voortdurend in de vecht-vlucht-modus. En zolang het systeem in overdrive draait, is er geen ruimte voor creativiteit, speelsheid of verlangen.

Financiële druk

Marc wil een goede vader zijn. Hij wil zijn gezin kunnen geven wat ze nodig hebben én wat ze wensen. Maar de rek is eruit. Het huis moet betaald, de kinderen willen hobby’s, de auto sputtert. Het geld is er – net – maar de druk is voelbaar. En met die druk komt er steeds minder ruimte voor ontspanning.

Hoe krijg jij je vuur terug?

De eerste stap is misschien wel de moeilijkste: stoppen met doorgaan. Vertragen. Ademen. Voelen. Niet meteen willen oplossen, maar ruimte maken voor wat zich aandient. In de trainingen bij de Relatieacademie werken we heel bewust met het lichaam. Want het lijf weet vaak allang wat er nodig is. Maar zolang je blijft luisteren naar de stem van ‘moeten’, hoor je het gefluister van je ziel niet meer.

Ga terug naar je basis. Maak contact met je hulpbronnen. Dat kan een wandeling zijn, muziek, dansen, schrijven, meditatie, stilte. Dingen die je niet moet, maar die je voedt.

Stel jezelf dan deze krachtige vraag: “Wat wil ik dat mensen tijdens mijn uitvaart over mij zeggen?” Niet over wat je hebt bereikt, maar over wie je was. Wat je betekend hebt. De liefde die je gaf. De verbinding die je aanging. De momenten waarop je écht aanwezig was. Het leven draait uiteindelijk niet om wat we bezitten, maar om de kwaliteit van onze relaties, ook met onszelf en met de mensen die ns dierbaar zijn. En… met het leven zelf.

Verbinding en verlangens: het erotische spel als sleutel

Een verrassend maar krachtig onderdeel van het herontdekken van je vuur is het terugbrengen van het erotische spel in je relatie. Voor veel koppels is seksualiteit in de loop der jaren verworden tot iets functioneels, of zelfs tot iets wat vermeden wordt. Maar juist daar, in de bedding van intimiteit, ligt vaak een ongekende bron van levenskracht.

Voor Marc en zijn partner betekent het herontdekken van hun erotiek mogelijk een ommekeer. Niet vanuit druk, maar vanuit nieuwsgierigheid. Ze begonnen klein: elkaar weer aanraken zonder doel. Kijken. Flirten. Spelen. De liefde én de lust van zijn partner naar hem toe voelen, gaf Marc opnieuw bestaansrecht. Het raakte iets diepers dan seksuele opwinding. Het gaf hem het gevoel dat hij leefde.

Seksualiteit die vertrekt vanuit verbinding – niet vanuit prestatie – is een poort naar ontspanning, vitaliteit en vreugde.

Terug naar de essentie

Marc is er nog niet, en dat hoeft ook niet. Groei is geen rechte lijn. Maar er is weer beweging. Hij neemt adempauzes. Hij wandelt. Hij schrijft. Hij heeft, voor het eerst in lange tijd, ‘nee’ gezegd tegen een promotie. En hij is met zijn partner in gesprek gegaan over hun verlangen, hun intimiteit, hun speelruimte.

Het vuur flakkert. Nog klein, nog kwetsbaar. Maar het is er weer. En dat is genoeg.

Misschien herken jij iets in Marc. Misschien voel jij ook dat je ergens onderweg jezelf bent kwijtgeraakt. Weet dan: je kunt jezelf terugvinden. Het vuur is nooit echt weg. Het wacht alleen op ruimte, aandacht en liefde om weer te mogen branden.